ผมยินดีกับความสุขของคนอื่น แต่ไม่ได้อยากมีชีวิตแบบเขา

หลายครั้งผมเห็นเพื่อนหรือคนรอบตัวมีความสุขกับชีวิตในแบบของเขา

บางคนได้แต่งงาน
บางคนมีลูก
บางคนได้ไปเที่ยวในที่ที่อยากไปหรือเคยคิดว่าอยากจะไป
บางคนซื้อบ้าน ซื้อรถ หรือประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน

ผมรู้สึกยินดีกับพวกเขาจริง ๆ ครับ

แต่แปลกตรงที่ ผมไม่เคยรู้สึกอยากมีชีวิตแบบเดียวกัน

ไม่ใช่เพราะดูถูกความสุขเหล่านั้น
ไม่ใช่เพราะอิจฉา
และไม่ใช่เพราะผมกำลังหลอกตัวเองว่าผม ไม่อยากได้ นะครับ

ผมเพียงแค่รู้สึกว่า ความสุขของแต่ละคนอาจมีหน้าตาไม่เหมือนกัน

มีแนวคิดหนึ่งที่มองว่า ความสุขของมนุษย์อาจแบ่งออกได้เป็นสองลักษณะ

แบบแรกคือ ความสุขจากการได้รับประสบการณ์ที่น่าพึงพอใจ เช่น การกินของอร่อย การท่องเที่ยว การพักผ่อน การมีความรัก หรือการได้ครอบครองสิ่งที่ต้องการ

ส่วนอีกแบบคือ ความสุขที่เกิดจากการรู้สึกว่าชีวิตมีความหมาย การเติบโต การได้ใช้ศักยภาพของตัวเอง และการสร้างบางสิ่งที่มีคุณค่าต่อผู้อื่น

แน่นอนว่า นี่เป็นเพียงกรอบแนวคิด ไม่ใช่การแบ่งมนุษย์ออกเป็นสองประเภท ..เราทุกคนต่างต้องการทั้งความสุขจากความพึงพอใจและความสุขจากการสร้างคุณค่าหรือความหมายบางอย่าง เพียงแต่ว่าแต่ละคนอาจให้น้ำหนักกับแต่ละอย่างไม่เท่ากัน

สำหรับบางคน ความสุขอาจเป็นการได้ใช้เวลากับครอบครัว เที่ยว ดื่ม ฉลอง ปาร์ตี้

สำหรับบางคน ความสุขอาจเป็นการได้ออกเดินทาง ได้เล่นดนตรี ได้เล่นเกม หรือเขียนหนังสือคนเดียว

แต่สำหรับบางคน ความสุขอาจเกิดขึ้นในวันที่กำลังลงมือทำบางสิ่งที่เชื่อว่าจะเป็นประโยชน์ แม้ว่าระหว่างทางจะเหนื่อย จะกดดัน หรือแทบไม่มีใครเข้าใจก็ตาม ความสุขของคนกลุ่มนี้ อาจไม่ได้เกิดจากความสบาย แต่เกิดจากการได้ขับเคลื่อนบางสิ่ง แม้ระหว่างทางจะเต็มไปด้วยทั้งความทุกข์และความสุขปะปนกัน

บางที การที่เรายินดีกับความสุขของคนอื่น แต่ไม่ได้อยากเดินตามเส้นทางเดียวกัน อาจไม่ได้แปลว่าเราแปลก

มันอาจแค่หมายความว่า เราเริ่มเข้าใจแล้วว่า ความสุข ที่เรากำลังตามหา ไม่จำเป็นต้องเหมือนกับความสุขของคนส่วนใหญ่

และเมื่อเริ่มเข้าใจสิ่งนั้น ผมก็รู้สึกว่า ชีวิตไม่จำเป็นต้องรีบเดินตามเส้นทางของใคร เพียงเพื่อให้คนอื่นยอมรับว่าเรามีความสุขครับ